Stop met luisteren naar de sussende woordvoerders en de ‘geruststellende’ grafieken van het CBS. Die zijn gebaseerd op een bureaucratische truc. Door een pennenstreek wordt iedereen van de derde generatie – ongeacht taal, cultuur of loyaliteit – plotseling als ‘autochtoon’ geteld.
Het is een papieren werkelijkheid, bedoeld om u rustig te houden. Maar uw ogen liegen niet als u op zaterdagmiddag door uw eigen winkelcentrum loopt en de taal niet meer verstaat. De statistieken verhullen wat u op straat allang voelt: u bent de grip kwijtgeraakt.
De schoolklas liegt niet
Wilt u de keiharde toekomst zien? Loop een rondje over het schoolplein in een gemiddelde wijk in de groeikern. De rekensom is genadeloos simpel: het oorspronkelijke Nederlandse kind is daar nu, vandaag al, de minderheid.
Hou daarom op over "integratie". Dat is een gepasseerd station. Waarin zouden nieuwkomers nog moeten integreren? Er is in deze wijken helemaal geen dominante Nederlandse cultuur meer om in op te gaan. Onze normen en waarden zijn daar verworden tot slechts ̩̩n van de vele smaken Рen vaak de smaak die het hardst wordt weggedrukt.
Vluchten naar het Oosten is zinloos
De standaardreactie van de oorspronkelijke bewoner die zich een vreemde voelt in zijn eigen straat? De ‘Witte Vlucht’ naar Drenthe, Overijssel of de Veluwe. Op zoek naar het Nederland van 1990.
Het is een kapitale vergissing. Het is een illusie van veiligheid. U kunt uw gezin wel verhuizen, maar u verhuist de problemen van het land niet mee. U blijft betalen voor de kosten van de grote steden. De spreidingswetten zorgen ervoor dat de grootstedelijke problematiek uiteindelijk ook uw rustige dorp bereikt. U vlucht naar een eilandje dat langzaam maar zeker ook onderloopt. U koopt hooguit tien jaar uitstel van executie.
De stille aftocht (de enige eerlijke optie)
Wie écht eerlijk in de spiegel kijkt, ziet dat er maar één rigoureuze conclusie overblijft. Steeds meer Nederlanders pakken hun koffers voorgoed.
Vraag deze emigranten waarom ze vertrekken naar Hongarije of Scandinavië, en u krijgt laffe antwoorden. "We zoeken meer ruimte," zeggen ze dan. Het is codetaal. Ze zijn doodsbang om door de achterblijvers voor racist te worden uitgemaakt als ze de waarheid zeggen.
Maar wat ze écht bedoelen is dit: "Ik herken mijn eigen land niet meer. Ik wil dat mijn kinderen opgroeien in een cultuur die ik begrijp, zonder dat ze de uitzondering zijn in de klas of worden nagefloten in hun eigen straat."
Noem het geen "avontuur". Het is een vlucht. Een stille aftocht van mensen die zich realiseren dat de strijd om de eigen identiteit in de Nederlandse steden gestreden – en verloren – is. Ze kiezen eieren voor hun geld, voordat de poort definitief in het slot valt. En geef ze eens ongelijk.