Datum: 15 oktober 2035 Van: Een 'voormalig Nederlander'
Het is vandaag precies acht jaar geleden dat ik de sleutel van mijn huis in Nederland inleverde. Ik weet het nog als de dag van gisteren. Terwijl ik de verhuiswagen startte, keken de buren me aan met die typische Hollandse mix van afkeuring en medelijden. "Weglopen voor de problemen," fluisterden ze. "Wat een overdreven gedoe."
Nu, in 2035, kijk ik vanaf mijn terras in het buitenland naar de nieuwsbeelden uit de Randstad. Ik zie de militaire politie patrouilleren in wijken waar de ambulance niet meer durft te komen. Ik zie de rijen voor de voedselbanken omdat de verzorgingsstaat is ingestort. En ik voel geen leedvermaak. Ik voel alleen een diepe, koude rilling. Want ik weet: dit was te voorkomen geweest.
Het wapen dat 'Racisme' heette
Laten we eerlijk zijn over waarom ik écht vertrok in 2027. Het was niet alleen de onveiligheid. Het was de verstikkende cultuur van ontkenning. Jarenlang probeerde ik mensen wakker te schudden. Ik wees op de cijfers in de schoolklassen. Ik benoemde dat onze waarden werden weggedrukt. Ik waarschuwde dat een verzorgingsstaat niet kan bestaan met open grenzen.
En wat was de reactie? "Racist."
Het was het favoriete wapen van de goegemeente. Zodra ik feiten benoemde over criminaliteitscijfers, werd ik weggezet als xenofoob. Als ik zei dat ik me niet meer thuis voelde in mijn eigen stad, was ik een "angsthaas" of een "tokkie". Ik werd sociaal geëxcommuniceerd omdat ik de olifant in de kamer aanwees. Jullie waren zo bang om voor 'fout' te worden aangezien, dat jullie liever je eigen ondergang faciliteerden dan de waarheid onder ogen te zien. Het woord 'racist' was de mondprop waarmee het debat werd gewurgd, net zo lang tot het te laat was.
De Openbaring: De val van de verzorgingsstaat
Nu, in 2035, is de waarheid eindelijk op tafel gekomen, maar de prijs is betaald. Jullie dachten dat de wal het schip wel zou keren? Het schip is gezonken. Toen de werkende middenklasse (mensen zoals ik) massaal vertrok, en de instroom van hulpbehoevenden bleef doorgaan, klapte het systeem.
De zorg? Failliet. Je wordt alleen geholpen als je cash betaalt.
De politie? Die komt niet meer voor een inbraak of overval. Ze beschermen alleen nog de enclaves van de rijken en de overheidsgebouwen.
De scholen? Segregatie is totaal. Je hebt privéscholen voor de elite, en bewaarplaatsen voor de rest, waar Nederlands nauwelijks nog de voertaal is.
De steden Alphen aan den Rijn, Almere, Zoetermeer? Dat zijn de facto onafhankelijke staten geworden waar de Nederlandse wetgeving een suggestie is, geen feit. De oorspronkelijke bewoners die er nog zitten, leven achter dubbele sloten en komen na zonsondergang niet meer buiten.
De spijtoptanten
Het wrangste is: mijn telefoon staat roodgloeiend. Dezelfde mensen die mij in 2025 voor racist uitmaakten, sturen me nu smekende berichten. "Hé, hoe is het daar? Is er nog werk? Kunnen wij ook komen?"
Ze zijn wakker geworden in een nachtmerrie die ze zelf hebben gecreëerd door weg te kijken. Maar ze zitten in de val. Hun huizen zijn onverkoopbaar, hun pensioenen zijn verdampt door de inflatie en de grenzen van mijn nieuwe thuisland zitten inmiddels dicht voor gelukszoekers uit het failliete Nederland.
Ik ben geen racist. Ik was een realist. Ik zag dat de demografie het lot is. Ik koos voor de veiligheid van mijn kinderen. Jullie kozen voor de deugdzaamheid op de korte termijn, en betaalden met de toekomst van je land.
Ik mis de polders soms. Maar als ik naar mijn kleinkinderen kijk, die hier vrij en veilig op straat spelen zonder om te hoeven kijken, weet ik dat ik de enige juiste keuze heb gemaakt. Ik ben op tijd uit de brandende trein gesprongen, terwijl jullie ruzie maakten over de stoelindeling.
Het ga jullie goed.