Nederland ziet al jaren een gestaag toenemende stroom asielzoekers en migranten binnenkomen. Niet via bootjes op het strand van Scheveningen — zoals sommige mensen denken — maar via busjes die ’s nachts de grens over rijden, via luchthavens, of als secundaire instroom na registratie elders in Europa.
De toestroom is geen toeval. Het is het gevolg van bewust gekozen beleid. En de voorvechters daarvan? Politici als Frans Timmermans, Eric van den Burg, en de linkse elite rondom GroenLinks/PvdA, D66, Volt en aanverwante kringen in media, NGO’s en ambtenarij.
Geen bootjes, wel busjes – en ze rijden dag en nacht
In tegenstelling tot het VK of Italië, landen er in Nederland nauwelijks migranten direct via zee. Hier gebeurt het anders: migranten worden vaak via georganiseerde netwerken of informele routes per busje de grens over gebracht. Er zijn talloze meldingen van voertuigen die ’s nachts mensen afzetten bij opvanglocaties, bij stations of zelfs op straat.
Ook via Duitsland en België komen migranten binnen die daar eerder zijn geregistreerd, maar alsnog naar Nederland trekken vanwege onze royale opvangstructuur, hogere uitkeringen, en snellere procedures.
Er is geen grip, nauwelijks controle, en in de praktijk wordt het oogluikend toegestaan. Sterker nog: het wordt gefaciliteerd.
"Hoe meer asielzoekers, hoe beter" – letterlijk uit de mond van Van den Burg
Staatssecretaris Eric van den Burg liet zich eerder openlijk ontvallen: “Hoe meer asielzoekers, hoe beter.” Deze uitspraak is geen verspreking, geen foutje, maar een blik in de denkwijze van de bestuurders die het migratiebeleid vormgeven.
Asielzoekers worden niet langer gezien als mensen in nood, maar als politieke middelen. Een instrument voor herverdeling van macht, herinrichting van de samenleving en het creëren van een nieuw, afhankelijk electoraat.
Het maakt niet uit of de draagkracht van het land wordt overschreden. De instroom moet doorgaan — uit ideologie én uit strategie.
Een nieuw electoraat opbouwen: dat is het echte doel
De meeste migranten die naar Nederland komen, zijn op de lange termijn afhankelijk van de overheid: via toeslagen, huisvesting, inburgering, onderwijs en zorg. Deze afhankelijkheid zorgt ervoor dat zij politiek geneigd zijn om te stemmen op partijen die die voorzieningen verdedigen of uitbreiden.
Voor partijen als GroenLinks, D66, PvdA en Volt is dit ideaal. Zij hebben steeds minder aansluiting bij de arbeidersklasse of het MKB, en zetten in op demografische vervanging van hun traditionele achterban.
Migratie is dus geen probleem voor hen — het is een oplossing. Een manier om hun machtspositie te consolideren, op de lange termijn en onder het mom van ‘inclusiviteit’.
De grachtengordel kijkt weg — want zij voelen de gevolgen niet
De mensen die dit beleid aanmoedigen wonen niet in de wijken waar migratie de leefbaarheid onder druk zet. Ze wonen in de beschermde wereld van Amsterdam-Zuid, Utrecht-Oost, of een monumentaal herenhuis in Haarlem. Ze hebben geen last van overvolle scholen, stijgende criminaliteit, of concurrentie op de woningmarkt.
Hun kinderen zitten op particuliere scholen. Ze hebben connecties, reserves en alternatieven. En zij zijn het die vanuit die veilige positie bepalen dat jóuw wijk “diverser” moet worden.
Hun idealen, jouw realiteit.
De nationale identiteit wordt bewust afgebroken
Frans Timmermans heeft zich herhaaldelijk uitgesproken vóór een Europese identiteit en tégen een exclusieve nationale cultuur. In zijn wereldbeeld is Nederland niet langer een op zichzelf staand land, maar een radertje in het grotere Europese geheel.
Massamigratie past perfect in die visie. Want hoe meer verscheidenheid je importeert, hoe sneller de oude nationale samenhang verdwijnt.
Dat is geen bijwerking, het is een bewuste keuze. Een samenleving zonder gedeelde geschiedenis, waarden of symbolen, is makkelijker te vormen naar nieuwe ideologieën.
Jij bent het probleem, niet het beleid — volgens hen
Wie kritiek heeft op dit beleid, wie zich zorgen maakt over overlast, woningnood, integratie of kosten, wordt systematisch weggezet als ‘extreemrechts’. Dat label heeft niets meer te maken met daadwerkelijk extremisme. Het is een politiek wapen.
Zodra jij kritisch bent, ben jij fout. Want dan ben je een risico voor hun machtsstructuur. Dus word je zwartgemaakt, gecensureerd, of buitengesloten uit het debat.
Ze willen geen gesprek, ze willen gehoorzaamheid.
De echte problemen worden verborgen achter het migratiedebat
Terwijl het publieke debat voortdurend wordt gestuurd richting abstracte begrippen als mensenrechten, inclusie en diversiteit, verdwijnen de échte crises waar de Nederlandse burger dagelijks mee te maken heeft steeds verder naar de achtergrond. De zorg wankelt onder personeelstekorten en overbelasting, met als gevolg langere wachttijden en afnemende kwaliteit. De woningcrisis verergert met de dag: jongeren kunnen geen kant op, middeninkomens vallen tussen wal en schip, en statushouders krijgen voorrang.
Op straat en in het openbaar vervoer neemt de onveiligheid voelbaar toe, maar dit wordt gebagatelliseerd of genegeerd. Tegelijkertijd zorgt het doorgedrukte klimaatbeleid voor energiearmoede bij duizenden huishoudens, terwijl de regie over ons land langzaam maar zeker verschuift naar Brussel — buiten het zicht van de kiezer. Migratie vormt hierbij een perfect afleidingsmanoeuvre: een rookgordijn voor de elite die er politiek en economisch van profiteert, terwijl jij als burger met de gevolgen wordt opgescheept.
Conclusie: dit is geen fout — dit is beleid
De instroom via busjes, via routes buiten zicht, is geen ‘gat in het systeem’. Het Ãs het systeem. Gecreëerd door mensen als Timmermans, verdedigd door Van den Burg, gesteund door de grachtengordel en in stand gehouden door linkse partijen die een ander Nederland willen.
Een Nederland waarin jij steeds minder te zeggen hebt. Een Nederland waarin kritiek wordt gesmoord, waar afhankelijkheid beloond wordt, en waar de meerderheid geleidelijk wordt vervangen door een ‘diversere’ maar makkelijker te controleren bevolking.