De Poppenkast op het Stadhuis: Hoe Beverwijk Werd Verkwanseld aan de Haagse Dwangmachine
De ambtelijke duimschroeven vanuit Den Haag worden definitief aangedraaid. Sinds vandaag staat Beverwijk officieel op 'Trede 3' van de landelijke interventieladder van minister Bart van den Brink. In gewoon Nederlands: Den Haag eist dat onze stad gaat marcheren.
En wat doet het kersverse college op het stadhuis? Dat staat met de hakken op elkaar klaar om de bevelen braaf op te volgen. Het legt de totale hypocrisie, het kinderachtige machtsspel én het pure kiezersbedrijf in onze stad in één klap bloot.
Het Kinderachtige Cordon Sanitaire
Kijk nog eens goed naar de harde cijfers van de verkiezingsuitslag. De absolute en onbetwiste winnaar van de verkiezingen was Samen Lokaal Beverwijk met maar liefst 7 zetels. Maar in plaats van de democratische uitslag te respecteren, begon direct het grote, achterbakse uitsluitingsspel. Er móést en zou moeilijk worden gedaan. Er zal daar in de achterkamertjes ongetwijfeld iets gezegd zijn in de trant van: "Met die dikke ga ik écht niet samenwerken," of woorden van gelijke strekking als: "Met die Turk stap ik niet in een schuitje."
In plaats van volwassen politiek te voeren in het belang van de stad, kozen de verliezers voor een ordinair schoolpleingevecht. De democratische stem van de Beverwijker werd vakkundig bij het grofvuil gezet, puur om de grootste partij te kunnen lozen en 'vrij baan' te maken voor een coalitie van knielers.
Het Pluche-Kartel van het Verraad
De uiteindelijke monstercoalitie van Vrij!, PRO, VVD en D66 is het resultaat van dit achterbakse schaakspel. En de grootste judas in dit hele verhaal? De partij Vrij!.
Tijdens de campagne beloofde Vrij! (5 zetels) met een grote mond de draagkracht van de stad te bewaken. In hun eigen verkiezingsprogramma stond immers zwart-op-wit:
"Geen asielzoekerscentrum in Beverwijk; tegen de landelijke spreidingswet."
"Vrij! wil dat Beverwijk zelf de regie houdt..."
Maar zodra het pluche lonkte en de kans zich voordeed om Samen Lokaal te passeren, werden die principes geruisloos ingeleverd. Samen met de pro-Spreidingswetpartijen PRO en D66, én de VVD (die de asieldwangwet landelijk nota bene zelf heeft doorgejast), vormt Vrij! nu het braafste jongetje van de klas. De partij die beloofde te strijden tégen de dwang, slikt nu braaf de orders uit Den Haag om haar wethouderszeteltjes warm te houden. Smeriger krijg je kiezersbedrog niet.
Adam Elzakalai: De VVD-Lijn en de Ambtelijke Flauwekul
En wie mag de kastanjes uit het vuur gaan halen namens dit lafhartige college? Maak kennis met de kersverse VVD-wethouder Adam Elzakalai. Hij is koud overgevlogen uit Amstelveen, maar heeft nu wel de portefeuille Asielbeleid in zijn schoot geworpen gekregen. Hij is de man die namens Beverwijk bij 'Bartje' van den Brink op het matje mag verschijnen voor dat "bestuurlijke gesprek".
Hoe Elzakalai gaat reageren? Dat laat zich feilloos uittekenen:
De Loyale Uitvoerder: De landelijke VVD-lijn is heilig. De Spreidingswet werd nota bene door zijn eigen partijgenoot Eric van der Burg bedacht. In Amstelveen loodste Elzakalai de asielopvangplannen ook gewoon soepel door de raad. Hij gaat in Den Haag echt de rebel niet uithangen; hij knakt braaf mee.
De Ambtelijke Mist: Richting de Beverwijker zal zijn reactie een masterclass in managementbabbels worden. Terwijl hij in Den Haag een keihard dictaat krijgt (Trede 3: slikken of stikken), zal hij bij terugkomst in de IJmond met een strak gezicht verklaren dat het een "constructief gesprek" was waarin "duidelijke randvoorwaarden zijn gesteld om de draagkracht van onze stad te bewaken."
Het meest tragische is nog wel wat dit betekent voor Vrij!. Zij dachten slim te zijn door het asielbeleid bij de VVD te parkeren, zodat zij hun handen "schoon" konden houden. Maar nu hun eigen VVD-wethouder namens het hele college tekent bij het kruisje, hangt Vrij! alsnog volledig aan de Haagse leiband.
Bart van den Brink: De Nieuwe Hugo de Jonge
Aan het roer van deze kille centralisatie staat minister Bart van den Brink. En wie de berichten van de staatsomroep leest, ziet direct de angstaanjagende gelijkenis met Hugo de Jonge. Net als Hugo blinkt Van den Brink uit in een technocratische doordrukstijl: in officiële persberichten heel vriendelijk praten over een “bestuurlijk gesprek” en “goed overleg”, terwijl De Telegraaf de werkelijkheid tenminste gewoon bij de naam noemt: "op het matje roepen" en "asieldwang". Wie niet luistert, krijgt te maken met 'indeplaatsstelling'. De Haagse fluwelen handschoen met de ijzeren vuist erin.
En we kennen de Haagse baantjescarrousel inmiddels wel. Iemand die zo onwrikbaar de lokale autonomie sloopt en lak heeft aan de lokale democratie, wordt in Den Haag beloond. Het zal niemand verbazen als Van den Brink straks, net als Hugo de Jonge, na bewezen diensten geruisloos wordt doorgeschoven naar een warm baantje als Commissaris van de Koning.
"Befehl ist Befehl!" op het Stadhuis
De overheid noemt het eufemistisch een "interventieladder" en "actief toezicht". Maar de satirische cartoon die momenteel rondgaat met de tekst "Befehl ist Befehl!" slaat de spijker keihard op de kop. Het stript alle ambtelijke babbels weg en laat zien wat er écht gebeurt: door een kinderachtig spel van uitsluiting en persoonlijke vetes is de stem van de Beverwijker verkwanseld.
Onze stad wordt niet langer bestuurd door mensen met een rechte rug; de verliezerscoalitie voert via wethouder Elzakalai simpelweg blindelings de bevelen uit Den Haag uit. Dit is geen stabiliteit, dit is puur verraad aan de kiezer.