Ik ben geen patriot meer, ik ben een klant die zijn verlies neemt. Nederland B.V. is als een bedrijf dat zijn trouwe, betalende klanten negeert om een nieuwe doelgroep te bedienen die de rekening niet kan betalen. Ik ben niet 'gevlucht', ik heb simpelweg besloten om mijn kapitaal en mijn toekomst ergens anders onder te brengen waar de ROI (Return on Investment) nog wel positief is.
Boekhoudfraude op de balans
De overheid in Den Haag doet aan wat we in de zakenwereld 'creatieve boekhouding' noemen. Ze manipuleren de cijfers om de aandeelhouders — de burgers — rustig te houden. Wanneer een wijk in een groeikern als Beverwijk of Zoetermeer onleefbaar wordt, noemen ze dat in de jaarcijfers een "wijk in transitie". Het is pure misleiding. Ze herlabelen groepen die een zware wissel trekken op de sociale voorzieningen als "Nederlands" zodra ze de derde generatie bereiken, puur om de demografische en financiële tekorten op papier weg te poetsen. Het is alsof een bedrijf zijn schulden plotseling als winst boekt; op papier ziet het er gezond uit, maar de kas is in werkelijkheid leeg.
De bodemloze put van de premies
De grootste weeffout zit in het distributiemodel. Je betaalt je blauw aan inkomstenbelasting en premies, in de veronderstelling dat dit een verzekering is voor jezelf en je naasten. Maar de pot wordt eenzijdig leeggetrokken. Stel je voor dat je een zorgverzekering hebt waarbij de premie elk jaar stijgt, maar waarbij je steeds langer op de wachtlijst staat omdat de capaciteit wordt weggegeven aan mensen die nooit één cent premie hebben ingelegd.
In de normale economie zou dit leiden tot een massale opzegging van klanten. In Nederland noemen we dit "solidariteit". Maar solidariteit werkt alleen als het van twee kanten komt. Wanneer een groeiende groep netto-ontvangers de koek opeet die door een steeds kleinere groep netto-betalers wordt gebakken, is het systeem wiskundig gezien ten dode opgeschreven. De werkende middenklasse is de pinautomaat geworden van een failliet ideaal.
Wanprestatie in de kernservice
De kernservices van het "Nederland-abonnement" zijn veiligheid en onderwijs. Op beide vlakken levert de provider een wanprestatie.
Veiligheid: Je betaalt voor de politie, maar je moet zelf investeren in camera's en extra sloten omdat de handhaving in jouw wijk is verdampt.
Onderwijs: Je betaalt voor de toekomst van je kinderen, maar ze belanden in klassen waar het niveau wordt aangepast aan de traagste leerling en de taalbarrière de norm is.
Je betaalt dus feitelijk dubbel: één keer via de fiscus, en een tweede keer privé om de gaten te vullen die de overheid laat vallen. Dat is geen abonnement, dat is diefstal.
De exit-strategie: Cut your losses
In de beleggingswereld is er een gouden regel: stop met investeren in een product dat alleen maar waarde verliest. Nederland is een aandeel dat in een vrije val zit. De politieke leiding weigert de koers te wijzigen en blijft geld pompen in projecten en groepen die niets toevoegen aan het rendement van de samenleving.
Mijn besluit om over twee jaar te emigreren is een puur zakelijke beslissing. Ik verhuis mijn 'hoofdkantoor' naar een land waar de afspraken nog wel worden nagekomen. Waar mijn belastinggeld wordt gebruikt voor mijn veiligheid en de infrastructuur, in plaats van voor het verbloemen van een demografische ramp.
Conclusie
Kijk eens naar je loonstrook en de jaarlijkse aanslagen. Kijk daarna naar je straat en de school van je kinderen. Krijg je waar voor je geld? Is dit de investering die je over tien jaar nog steeds wilt doen?
Het antwoord is nee. Het Sociaal Contract is eenzijdig verscheurd door de overheid. Doe wat elke verstandige investeerder doet wanneer het management de werkelijkheid ontkent en de kas plundert: neem je verlies, zeg je lidmaatschap op en vertrek voordat de 'exit-tax' wordt ingevoerd. Laat de mensen die nog in de sprookjes van Den Haag geloven de eindafrekening maar betalen.