Daar is-ie weer. Het NOS-bericht dat elke verstandige Nederlander allang zag aankomen: de energierekening stijgt de komende jaren, en het hardst voor mensen met een warmtepomp. Hybride of volledig elektrisch, maakt niet uit. De rekening knalt omhoog. Netkosten, afschaffing saldering, beprijzing van fossiel – noem maar op. “Bedankt kabinet,” schreef iemand. Te mild geformuleerd.
Kijk eens naar die brave mensen. De types die keurig deden wat Den Haag, de gemeente en de glossy klimaatfolders hun opdroegen. Subsidie aangevraagd, isolatie gedaan, zonnepanelen op het dak, en dan die gloednieuwe warmtepomp. Eerst stonden ze er trots bij. Buurtborrel, Facebook, “wij doen ons best voor het klimaat.” De goede burger. De voorbeeldige Nederlander die “meegaat in de transitie.”
En nu? Nu zitten ze in de rats. De maandelijkse last stijgt harder dan bij de buurman die gewoon zijn oude cv-ketel hield. De terugverdientijd die hun verkooppraatje beloofde, blijkt ineens een illusie. De netbeheerder rekent door, de salderingsregeling is weg, en de overheid haalt de schouders op: “investeringen in het net moeten betaald worden.” Alsof die brave investeerders dat niet allang wisten.
Dit is het patroon. Eerst lokken met subsidies en mooie praatjes. De gehoorzame burger trapt erin, haalt de portemonnee en voelt zich even moreel superieur. Daarna verandert de overheid de regels en presenteert de rekening. Warmtepomp, zonnepanelen, elektrische auto – het is steeds hetzelfde script. De brave meelopers betalen de prijs. Letterlijk en figuurlijk.
En wat doet de politiek? Niets. Of erger: ze blijven dezelfde bullshit verkopen aan de volgende lichting sukkels die nog wél gelooft in “samen de schouders eronder.” Alsof de vorige lichting niet al keihard is genaaid.
Wie dit nog niet doorheeft, verdient de rekening die eraan komt. De rest kijkt toe, schudt het hoofd, en denkt: gelukkig niet meegedaan.