Probeer deze logica eens uit bij een klant, werkgever of bank: een besluit van miljoenen goedkeuren, maar op de vraag hoe het technisch in elkaar zit antwoorden: "Hoe het precies zit, weten we niet." In het bedrijfsleven lig je er na zo'n uitspraak per direct uit. Op het stadhuis van Beverwijk is het blijkbaar de nieuwe norm voor bestuur rond het AZC aan de Westerhoutweg 2a.
Het fantoom van de 'positieve businesscase'
Wethouder Adam Elzakalai (VVD) verkondigt trots dat het COA groen licht ziet voor 207 opvangplekken een zomaar doorgedrukte verdubbeling van de harde grens van 100 die de gemeenteraad eerder instelde. Maar wie de interviews in de regionale pers leest, ziet het kaartenhuis direct instorten. Tegenover IJmond360 geeft de wethouder letterlijk toe: "Hoe het precies zit, weten we niet. We hebben het nieuwe plan van het COA nog niet gezien."
Probeer die logica eens toe te passen op een professionele bedrijfsvoering: een miljoenenbesluit goedkeuren en het aantal gebruikers verdubbelen op basis van een 'positieve businesscase' die je zelf nog nooit hebt ingezien. Dat is geen daadkrachtig management, dat is blind tekenen bij het kruisje op basis van 'van horen zeggen'.
De waterstof-bom en nationale infrastructuur
In 2024 werd Westerhoutweg 2a al als uitermate complex bestempeld vanwege de aanwezigheid van zware netinfrastructuur voor windenergie op zee én een geplande ondergrondse waterstofleiding die in 2028 dwars door het perceel moet voor de vergroening van Tata Steel.
Ineens zouden deze nationale fysieke belemmeringen zijn opgelost. Hoe? Dat weet niemand, want de wethouder hoorde het naar eigen zeggen "onlangs tijdens een gesprek met de minister". Hoe een ondergrondse leiding die in 2028 de hele kavel openbreekt ineens geen obstakel meer vormt voor een langdurige opvangvoorziening, blijft bestuurlijk en technisch onverklaard. Een tijdelijke voorziening neerzetten op een terrein dat over twee jaar alweer op de schop moet, is pure kapitaalvernietiging.
Gehaast capituleren voor Haagse druk
De oorzaak van deze roekeloosheid is helder: paniek door de Haagse deadline van 1 oktober. Onder druk van actief toezicht van minister Bart van den Brink probeert het college de gemeenteraad murw te beuken. Maar gehaast een besluit doordrukken over een kavel van nationaal belang, op basis van geheime cijfers en vage toezeggingen, is geen beleid. Het is tandenloos capituleren.
Het is tijd dat de gemeenteraad stopt met knikken en per direct eist wat in elke professionele omgeving de minimumnorm is: keiharde cijfers, goedgekeurde bouwtekeningen en volledige inzage in de rapporten. Pas dan valt er iets te besluiten.